Beş Hececiler Milli Edebiyat döneminde, konuşma dili ve hece ölçüsüyle, halk edebiyatı nazım birimine (dörtlük) ve nazım biçimlerine (koşma) uygun şiirler yazan Orhan Seyfi (Orhon), Enis Behiç (Koryürek), Yusuf Ziya (Ortaç), Halit Fahri (Ozansoy) ve Faruk Nafiz (Çamlıbel) tarafından oluşturulan topluluğa verilen addır (Hecenin Beş Şairi ya da kısaca Hececiler de denir).
Tanzimat’tan sonra edebiyatın biçim ve içerik bakımından yerlileşmesi ve ulusallaşması sonucunda bazı girişimlerde bulunmuş, ama bu girişimler bir akım ya da gelenek oluşturacak ölçüde etkili olamamıştı. 19. yüzyılın sonlarında Mehmet Emin (Yurdakul), konuşma diliyle ve hece ölçüsüyle yazılmış toplumcu-ulusçu şiirlerini Türkçe Şiirler (1899) adlı kitabında toplayarak bu yolda ilk ciddi adımı attı. Ömer Seyfettin ve arkadaşlarının Selanik’te çıkarmaya başladıkları Genç Kalemler dergisi de konuşma diline dayalı yeni bir edebiyat dilini kurma görevini üslendi. Bu arada Ziya Gökalp, ulusal dilin İstanbul Türkçesi olduğunu ileri sürüp, dilde Türkçülüğün ilkelerini ortaya koyarak (Türkçe eşanlamları bulunan yabancı sözcükler atılacak, yeni sözcük ve terimler halk dilinde aranacak, yaşayan kök ve eklerden yeni sözcükler türetilecek vb.), ulusal edebiyatın, ulusal ölçüye ve halkın sanat yapıtlarına yönelinmesiyle oluşturulabileceğini savundu ve bu görüşlere uyan yapıtlar yayınladı. Kızıl Elma, Yeni hayat, Altın Işık gibi. O sıralarda kurulan Türk Ocağı derneğine Türkçülük ideolojisini benimseyenler girmeye başladılar ve Türk Yurdu, Yeni Mecmua’da Büyük Mecmua, milli Mecmua’da hece ve konuşma diliyle yazılmış uluşçu şiirler yayımlandı.
Google'da ara: Beş Hececiler Kimdir
Etiketler: beş hececiler, beş hececiler kimdir, edebiyat, enis behiç, faruk nafiz, halit fahri, orhan seyfi, türk dili, türkçe, yusuf ziya
.png)



Bu habere yorum yaz, çekinme döktür...